ایرج ناظمی: با وجود گذشت هشت ماه از آغاز صدارت «مهدی جمالی‌نژاد» در راس استان، همچنان موضوع انتصابات او محل بحث و بررسی و البته انتقاد است. تقریبا اقدامات تمام مسندنشینان کابینه اصفهان تحت رصد نخبگان جامعه بوده و محفل و گفتگویی نیست که با تاسف از وضعیت جاری همراه نباشد؛ به گونه ای که مدیریت به عنوان «ابر بحران» جدید استان قلمداد شده و همتراز با تهدیداتی همچون خشکسالی، فرونشست زمین، اتباع خارجی و... قرار می گیرد.

واقعیت آن است که بسیاری از این انتقادات جای تامل دارد. متاسفانه «جمالی‌نژاد» نتوانست اعضای کابینه اش را به گونه ای انتخاب کند که بتوانند امور استان را به بهترین شکل ممکن هدایت نموده و هم اکنون شاهد ضعف های بسیاری هستیم که در گوشه و کنار ارکان اداری استان رخ نمایی می کنند.

انگیزه و خلاقیت به انضمام جوانی و فن‌سالاری باید در کنار تخصص و تجربه در نظر گرفته می شدند تا استاندار اصفهان را به گزینه هایی مطلوب سوق دهند ولی رودربایستی، رفیق بازی و سیاست زدگی غیر قابل باور «جمالی‌نژاد» اجازه نداد تا او بتواند مجموعه ای قابل دفاع را پیرامون خود جمع و جور کند.  

خواسته یا ناخواسته اکثر قریب به اتفاق مدیران و حتی برخی از مشاورین استاندار به عنوان وابستگان جبهه پایداری قلمداد می شوند. بعد از آنان کرسی های مدیریتی به اصولگرایان سنتی و معتدل رسیده است و در آخر هم اصلاح طلبان قرار گرفته اند که کمترین سهم را از گردونه انتخاب های «جمالی‌نژاد» به خود اختصاص داده اند.

در این میان اگر چه اصلاح طلبان، منتقد به سهم اندک خود از مناصب دولتی هستند ولی اصولگرایان هم اعتقاد دارند که باید تمام ارکان اداری در حوزه تسلط آنان قرار می گرفت. اصلاح طلبان به این دلیل که راس دولت مورد حمایت این جناح سیاسی بوده و اصلاح طلب به شمار می رود و اصولگرایان هم به این دلیل که رای اصفهان در انتخابات 1403 با پزشکیان نبوده است.   

در چنین شرایطی شاهد دو قطبی ویژه ای هستیم که یک طرف آن طیف های سیاسی استان قرار دارند که منتقد شیوه تسهیم مناصب به شمار می روند و در طرف دیگر آن هم استاندار اصفهان حضور دارد که همواره در حال دفاع از رعایت توازن سیاسی در جمع مدیران است.

اما فارغ از دو قطبی سهم خواهی های سیاسی، مهمترین موضوعی که در انتصابات استان به چشم می خورد آن است که بسیاری از مصدرنشینان «جمالی‌نژاد»، از ضعیف ترین هایی به شمار می روند که می توان در اصفهان شناخت.

در اینجاست که دو قطبی دیگری بوجود می آید که اگر چه «مهدی جمالی‌نژاد» همچنان پای ثابت یک سوی آن است ولی قطب دیگری که در برابر استاندار اصفهان صف کشیده اند، نخبگان جامعه هستند که از زاویه کارشناسی به تحلیل رویکرد او می‌پردازند.

این دسته از افراد معتقدند در بین اصلاح طلبان یا اصولگرایان و حتی در جمع اعضای جبهه پایداری، افراد متخصص و مجرب بسیاری حضور دارند که می توانستند با خلاقیت و انگیزه بارز وارد میدان شده و مانع از بروز فضای راکد و ساکن و بی تکاپوی حاکم بر وضعیت فعلی ساختار دولتی اصفهان شوند.

از نگاه این گروه بسیاری از انتخاب های صورت گرفته توسط «جمالی نژاد» غیر قابل دفاع بوده و همواره می توان رگه هایی از رفیق بازی، باج دادن یا مصلحت اندیشی های شخصی را به وضوح مشاهده کرد.

در دیدگاه قطب نخبگانی که آرام آرام گستره وسیعی را به خود اختصاص داده و تقریبا به یک نگرش پایدار در افکار عمومی اصفهان تبدیل شده، اصلاح وضع موجود تنها از طریق تعامل و ارتباط با مسئولین ارشد دولت و وزارتخانه ها ممکن بوده و به شدت مورد توصیه و تاکید قرار می گیرد.

با این توصیف ایام آینده در گردونه مدیریتی استان، ممکن است با افت و خیزهای فراوانی مواجه شود. باید به انتظار نشست و دید که آیا «مهدی جمالی‌نژاد» همچنان بر دفاع از انتخاب و انتصاب های اشتباه خود پافشاری می کند تا نخبگان استان به ناچار عازم پایتخت شوند یا این که به معضل تقابل خود با اصفهان پایان داده و همسو با نظرات مصلحت اندیشان جامعه به تغییر مدیران ناتوان می پردازد.