ایرج ناظمی: شاید یکی از سخت‌ترین کارهایی که در پیوند روزنامه‌نگاری و نصف‌جهان باید انجام داد، همین نوشتن یادداشت سالگرد انتشارمان باشد. زمانی که تنها فرصت نوشتن از خودمان است و می‌خواهیم هزار حرف نگفته را در قالبی کوتاه بر قلم برانیم و صد البته باید آن قدر با احتیاط حرف بزنیم که مبادا به تیریج قبای کسی بر بخورد. نه آن که حرف خاصی به جز مشقت زندگی در حوزه مطبوعات و سختی‌های انتشار داشته باشیم ولی همین‌ها هم برای برخی چنان تلخ است که طاقت شنیدنش را ندارند که اگر داشتند نیازی به نوشتن نبود! به هر حال یادداشت سالگرد هم برای خودش عالمی دارد.
آن اوایل که تازه شروع کرده بودیم، هر «یکصد» شماره برای‌مان شادمانی داشت و به مناسبت رسیدن به شماره صد، دویست، سیصد و... به خود می‌بالیدیم و از خود می‌گفتیم. مثل نسل «زد»ی‌ها که «ماه»گرد آشنایی می‌گیرند، ما هم «صد»گرد انتشار داشتیم! وقتی به شماره «هزار» رسیدیم، باد و احساس بزرگی در عالم مطبوعات به غبغب گرفتیم. چرا که برخی نشسته بودند که تعطیل شویم ولی ما با قدرت تمام به بلندای «هزار»گان رسیده بودیم.
ویژه‌نامه زدیم، جشن گرفتیم، به میهمانی استاندار رفتیم، تبریک شنیدیم و... خلاصه این که روی ابرها بودیم. بعد از آن دیگر از خیر جشن «هزار»گان‌ها هم گذشتیم. اعداد آمدند و رفتند و ما در غوغای روزگار چنان غرق کار بودیم که حتی فرصت شمردن‌شان را هم نداشتیم. 
تنها کار مازاد ما به نگارش یکی دو یادداشت مناسبتی و طراحی ویژه شماره سالگرد انتشارمان خلاصه شد که هر سال تصویر صفحه اول سال قبل را در آن قاب گرفته‌ایم. این سنت ابتکاری بعد از گذشت سالها، شده است مثل وقتی که دو آینه را در برابر هم قرار می‌دهیم و بازتاب آن تا بی‌نهایت تکرار می شود. ما هم از همان ابتدا نصف‌جهان را در برابر نصف‌جهان گرفتیم؛ روزنامه نصف‌جهان در برابر مردم نصف‌جهان و تاریخ و فرهنگ و سیاست و اقتصاد آن.
نصف جهان آینه‌ای شد برای انعکاس نظرات و مشکلات و درد دل مردم اصفهان. مخاطبان نصف‌جهان هم روزنامه خودشان را حمایت کردند و در بین خود توسعه و ترویج دادند تا بشود آن چه امروز شده است؛ روزنامه ای که دوران «تین ایجر»ی را به سال آخر رسانده و از امروز بیستمین سال انتشار خود را آغاز می‌کند.  
بیست سال انتشار مداوم مدت کمی نیست! در این رابطه اعداد، خود سخن می‌گویند. بدون آن که متوجه باشیم سال‌های عمر ما در گیر و دار انتشار روزنامه گذشته است. روزها و شب‌های تلخ و شیرینی را سپری کردیم که اغلب سرشار از مشکلات و مصائبی بودند که بدون پایان مانده‌اند. این را تمام کسانی که در طول این سال‌ها با ما بوده‌اند شهادت می‌دهند. آنان که تاکنون پنج هزار و چند صد شماره از روزنامه را بدون توقف به تاریخ مطبوعات کشور هدیه کرده‌اند و امروز، نصف‌جهان مدیون زحمات و تلاش‌های بی‌وقفه و شبانه‌روزی‌شان است. همه آنان که هستند یا بودند. قلم زدند یا قدم برداشتند. همکار و مستقر بودند و یا از کنج فلان شرکت و سازمان و اداره، همراه و همدل شدند. حتی کسانی که هر از گاه با یک خسته نباشید ساده، ما را شاد کردند و یا با نقد و انتقاد و راهنمایی خود، چراغ راه‌مان را بر افروختند. 
تاریخ سازی یا تاریخ نگاری این گروه متکثر که الان به آستانه بیست سالگی رسیده، از روز دوازدهم آذرماه سال هشتاد و پنج آغاز شد. از همان زمان مرام و اخلاق و آیین خود را بر استقلال از هر جناح و سیاست‌بازی قرار دادیم و تصمیم قاطع گرفتیم که همواره و همیشه از مردم باشیم و با مردم بمانیم. مصمم بودیم که بدون واهمه از هر‌گونه شکایت و توبیخ و تحذیر و تهدید، زبان گویای مردم باشیم و از طرح تمام آنچه آنان می‌خواهند ابایی نداشته باشیم. 
زبان و کلام ما اگر چه گاه تند و آتشین شد و گاه بی پروا شلاق قلم را بر شانه کسانی که در برابر مردم کوتاهی داشتند فرود آورد و متقابلا تحریم و تحدیدهای بسیاری نثارمان شد، ولی به خود افتخار می‌کنیم که همچنان بر میثاق دیرینه‌مان مبتنی بر ایفای رسالت مطبوعاتی مستقل و مردمی، راسخ و استوار مانده‌ایم.
جیره‌خوار هیچ فرد و گروه و سازمانی نشده‌ایم و با تلاش مستمر همراهان و همکاران و به هزار ترفند و ابتکار با سهم مختصر خود از منابع بازرگانی استان، ایام بیست ساله را سپری کرده و سر، بالا گرفته‌ایم تا زیر یوغ منّت احد‌الناسی نبوده و نباشیم.
بیست سال چنین بوده‌ایم و اگر دویست سال دیگر هم بمانیم، همچنان شرافت روزنامه‌نگاری را پاس داشته و بر حفظ حرمت و قداست قلم متعهد هستیم.