پایگاه خبری روزنامه نصف جهان
«تهران کنارت»؛ روایتی از عشق قدیمی و سرگردانی نسل جوان در پایتخت
در «تهران کنارت»، تهران شهری است که شخصیت‌ها در خیابان‌ها و کافه‌هایش کنار یکدیگرند، اما از نظر عاطفی فاصله زیادی با هم دارند. فیلم علی بهراد با محوریت دیدار دوباره دو عاشق قدیمی، سراغ پرسشی آشنا می‌رود: آیا می‌توان از گذشته عبور کرد و آینده‌ای تازه ساخت؟
نصف جهان: فیلم سینمایی «تهران کنارت»، دومین ساخته بلند علی بهراد پس از فیلم «تصور»، تلاش می‌کند تصویری از زندگی عاطفی و دغدغه‌های درونی بخشی از جوانان امروز تهران ارائه دهد؛ نسلی که در روایت این اثر، میان خاطرات گذشته، روابط ناپایدار و تصمیم‌های دشوار برای آینده گرفتار شده است.
به گزارش نصف جهان، محور اصلی داستان، دیدار دوباره لیلی و پاشا پس از سال‌ها دوری است. بازگشت لیلی به تهران برای شرکت در مراسم عروسی، زمینه‌ای برای مرور رابطه‌ای قدیمی فراهم می‌کند؛ رابطه‌ای که با وجود پایان یافتن، همچنان بر زندگی و انتخاب‌های این دو شخصیت سایه انداخته است. آناهیتا افشار و علی شادمان نقش‌های اصلی فیلم را بازی می‌کنند و علی مصفا نیز از دیگر بازیگران این اثر است.
بهراد برای روایت این داستان از ساختاری غیرخطی استفاده کرده است. خاطرات شخصیت‌ها به ترتیب زمانی نمایش داده نمی‌شوند و مخاطب باید به‌تدریج قطعات پراکنده گذشته را کنار هم قرار دهد. این شیوه با موضوع مرور خاطرات و بازگشت به یک رابطه قدیمی تناسب دارد، اما در بخش‌هایی نیز باعث ابهام در شناخت شخصیت‌ها و درک دلایل رفتار آن‌ها می‌شود.
یکی از محورهای مهم فیلم، نمایش بخشی از سبک زندگی جوانان شهری است؛ گروهی که در کنار مسائل روزمره، با تنهایی، تردیدهای عاطفی، بحران هویت و دوگانگی میان ماندن و مهاجرت روبه‌رو هستند. فیلم تلاش می‌کند این جهان را بدون قضاوت مستقیم به تصویر بکشد و از دورهمی‌های دوستانه، کافه‌ها، مهمانی‌ها و روابط میان شخصیت‌ها برای ترسیم فضای اجتماعی داستان بهره می‌گیرد.
در بخش بازیگری، هماهنگی علی شادمان و آناهیتا افشار از نقاط قابل‌توجه اثر است. هر دو بازیگر تلاش می‌کنند کشمکش‌های درونی شخصیت‌هایشان را با اغراق کمتر و از طریق رفتار و واکنش‌های ظریف منتقل کنند. با این حال، اطلاعات محدود درباره گذشته لیلی و پاشا و روشن نبودن برخی دلایل فروپاشی رابطه، مانع شکل‌گیری ارتباطی عمیق‌تر میان مخاطب و شخصیت‌ها می‌شود.
تهران نیز در این فیلم صرفاً پس‌زمینه اتفاقات نیست. خیابان‌ها، کافه‌ها، پشت‌بام‌ها و نماهای شبانه شهر در شکل‌گیری فضای اثر نقش دارند. قاب‌بندی‌ها و نورپردازی از جنبه‌های بصری قابل‌توجه فیلم هستند و تضاد میان شلوغی شهر و تنهایی شخصیت‌ها را برجسته می‌کنند.
با وجود این امتیازها، تمرکز بر فضاسازی گاهی به بهای انسجام داستان تمام می‌شود. ریتم کند در برخی بخش‌ها، شخصیت‌های فرعی کم‌پرداخت و خرده‌روایت‌هایی که به نتیجه روشنی نمی‌رسند، از جمله ضعف‌های مطرح‌شده درباره فیلم هستند. در مجموع، «تهران کنارت» اثری قابل‌توجه از نظر انتخاب سوژه و فضاسازی است، اما در پرداخت شخصیت‌ها و ساختن درامی منسجم با محدودیت‌هایی روبه‌رو می‌شود.